Column: Suikerspinnen, sigaren en Tijgerbalsem

Zomer

Eindelijk is het dan zover. Na maanden van verlangen is de wens van alle wielrenners eindelijk in vervulling gegaan. De thermometer geeft weer positieve getallen aan en de regenjackjes kunnen in de kast blijven liggen . Er kan weer worden gekoerst..

Fietssokken


Zomer


Eindelijk is het dan zover. Na maanden van verlangen is de wens van alle wielrenners eindelijk in vervulling gegaan. De thermometer geeft weer positieve getallen aan en de regenjackjes kunnen in de kast blijven liggen . Er kan weer worden gekoerst in een broek en een shirt. Het is weer smeren geblazen en vechten om voldoende bidonnetjes: de zomer is nu echt aangebroken!
 

Als je naar buiten stapt om je vaste herstelrondje te rijden is het als van ouds genieten. Mijn favoriete slingerfietspaadjes over de Posbank zijn niet meer van mij alleen. Heerlijk om niet meer moederziel alleen rond te fietsen maar in een peloton van bierbuiken met fietsbellen, wereldkampioenen, en oude vedette’s op colnago’s met bruine benen.
 

Kort-kort. De deur uitstappen en het gevoel van de zon op je huid. Het gevoel dat je wilt fietsen tot de zon ondergaat en dat er na elke bocht een premie ligt. Met dit weer licht mijn gemiddelde snelheid zeker 3km per uur hoger dan normaal en lijkt een duurtraining van 4 uurtjes net zo lang te duren als een herstelrondje van anderhalf uur in de regen.
 

De terrassen zitten vol, de koffie-stops worden weer cola-stops en kunnen weer buiten in plaats van binnen. Kortom: er kan weer geshowd worden zoals alleen wielrenners dat kunnen. De zwarte sokken worden vervangen door witte. De kekke brilletjes worden uit de kast gehaald en de haartjes in de wax gezet. De schoentjes zijn netjes gepoetst. En de beentjes bruiner dan bruin.
 

Precies op tijd om de (bruine) beentjes te laten spreken in de vele rondjes rond de kerk die in deze periode georganiseerd worden. Heel veel respect voor de organisatoren die in deze moeilijke periode nog steeds een criterium weten te organiseren. Genietend van de lucht van verse hamburgers op de barbecue, suikerspinnen, sigaren en tijgerbalsem. Er is niets mooiers dan een criterium rijden op een mooie doordeweekse zomeravond. Wachtend op de bel voor het geluid van weer een nieuwe premieronde.
 

Dit is waarom we allemaal ooit zo graag coureur wilden worden. Strijden om de kussen van de ronde mis, vereerd worden als een Italiaanse vedette, wapperend met de bloemen op het ereschavot. Dat kan toch alleen als de zon schijnt?


.

Reacties

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden

Twitter